Zes onder nul, ijsdonker
mistwit op auto’s, de weg, de laadpaal
nestkast, de mees schuilt
bereid om te knokken om je te redden.
Wat een hoop mensen
zovelen die iemand iets te drinken
eten, een huis en leven gunnen
bereid om te knokken om je te redden
nog hoor ik je stem in je voicemail.
Ik dacht vorig jaar om tien voor zeven.
toen jij ophing: je leeft in een andere tijd
bereid om te knokken om je te redden
ik hoor je stem nog slechts in je voicemail.
Een vrouw hoest het station vol, alles opent
om half zeven in de ochtend tussen zoutpekels
hoelang nog wachten op behaaglijke coupé
schijnveiligheid met bevroren vingers
klap dubbel, hete tranen vallen op de treinvloer
nog altijd hoor ik je stem van je voicemail.
In een lange container schuif ik door aardedonker
bevroren wissels, geen overstap
wacht je daar boven of zie je me niet meer
en ik blijf kijken naar jouw nachtmerries
alsof ik jou ergens nog moet redden
steeds weer je stem van je voicemail.
Zie intussen de oranje zon over grondmist
de bol die elke dag weer licht aan doet
sterren ingewisseld voor blauwwitte vriesdag
je stem voor altijd, terwijl ik meezing
met blije pimpels na winternacht –
Voorgedragen tijdens Walk into the Light Rotterdam in 2025
Zie je het echt niet meer zitten? Neem contact op met 113 Online
