Hier in Alaska wil ik niet blijven, mosgroene sparren voor me, dwergberken tussen rijtjes coniferen en zilverwitte spitsbergen. Mijn hart, dat wil opbloeien tussen stenen, ruikt alleen zwavel. Niets hier om me aan vast te grijpen als ik me een weg baan over sompige, golvende highways met ribbels en diepe gaten. Overal de laatste…… Lees verder Voorbij coronafobie?
Auteur: Ellen
Code rood
Herinner jij je hoe het was een grens was om over te steken niet het park achter je wijk maar de vlakten waar je niet eindigen kon altijd een hoek verder dan je dacht dat je kon. Herinner jij je hoe het was taart op je verjaardag nee ik word te dik. Opeengepakt een…… Lees verder Code rood
Voorbij de winter
Bungelend ultra- violet voor mijn ogen onzichtbaar* schoon Tiejetiejetie ik ontwaak vlakbij jouw stem schreeuwt de lente uit Waarom noem ik dit een coronagedicht? Kenmerkend voor deze periode is, naast alle ellende, dat we teruggingen naar de natuur heel dichtbij en dat de periode begon met het aanbreken van voorjaar. *) Pimpelmezen…… Lees verder Voorbij de winter
Lijn 113
Bus vol, ijswind waar bejaarden van rillen als de deur opengaat. Sneeuw aan gevoerde laarzen, mijn voertuig loopt lekker vol. Amanda stapt uit, op weg naar een tochtige miniflat met de zevenjarige Els, die een eigen droomhuis wil tekenen. Scholen leeg, veel leerlingen op weg naar huis, net als de ouden van dagen…… Lees verder Lijn 113
Link naar gedicht over depressie
Bij dit gedicht kreeg ik twee mooie reacties waar ik blij mee ben.
Koudemeditatie
De winter heeft een stem, benen koud tot op het bot. Licht in de grote stad, kerstcadeau voor wie alles al heeft. Kan ik de dakloze groep voor de supermarkt begrijpen? Als ik bijna griep oploop is het tijd om naar huis te gaan, kuuroord voor donkere tijd. Warm me aan de haard met…… Lees verder Koudemeditatie
Geen vaatwasser
ik was af, voel mijn handen als schuursponsjes in warm, ruim citroensop
Voorbij seismofobie?
Hier in Alaska wil ik niet blijven, mosgroene sparren voor me, dwergberken tussen rijtjes coniferen en besneeuwde spitsbergen. Mijn hart, dat wil opbloeien tussen stenen, ruikt alleen zwavel. Niets hier om me aan vast te grijpen als ik me een weg baan over sompige, golvende highways met ribbels en diepe gaten. Overal de laatste…… Lees verder Voorbij seismofobie?
Hoe ver is Canada nog?
Vier F-zestiens in doorstart klieven mijn hoofdwie hoort nu mijn schreeuw die verstomt in het niets?Nee, geen Noord-Koreaanse raket zal hier komenmet al die flitsende, steil schroevende jagers.Leg je toestel weg, hier is fotograferen verboden.En zie: verijsde vulkanen, we fietsen er heen.Wij twee stuiteren nu langs steile afgrondenlangs ‘t golvende asfalt ontbreekt een vangrail.Permafrost smelt…… Lees verder Hoe ver is Canada nog?
Mee
(Over EMDR) Ze neemt je mee naar donker horrorbos met je geweten beschimmeld als zwammen, leven als klein meisje opgevreten door leeuw waar je niet aan wilt denken. Zie, buiten een laatste zweem van schemerlicht, bijna donker, ook hier is het halfduister. Je psycholoog ziet haar eigen aanwijzingen net. En dan voel…… Lees verder Mee