Tag: gedicht

Rust

Rode ogen wit voorhoofd tussen veren smienten zie je van ver door een scherm koolmezen bungelen ondersteboven  aan bomen die nog vol en geel zijn.   Langs de grintweg pikken meerkoeten in het gras, ze wikkelen kalm hun witte voeten af. Je schrijft niet meer over   een pad vol dode visschubben die op zwarte…… Lees verder Rust

’s Werelds slimste lockdown ;-)

Daar heb ik geen actieve herinnering aan wij hebben ’s werelds slimste lockdown.   Krak! Vorige week brak mijn tere vaasje, want iemand lekte wat thee en notulen.   Het is eigenlijk de fout van de koolmees, we geven hem een andere functie. Zo kunnen we door, al baal ik en vind ik het ook…… Lees verder ’s Werelds slimste lockdown 😉

Groen zoenen

    https://youtu.be/CCUZDtTq5Hg   Hordes hommels ruiken aan warme bloesemboom. Met handen vol paardenbloemstuifmeel krijg ik minder lucht dan anders en moet ik de mat pakken voor de ziekte met me op de loop gaat.   Ik doe de zonnegroet op het terras. Maar yoga jeukt nu als de pest. Zie het hoge gras, te…… Lees verder Groen zoenen

Als rozen klappen

Vorig jaar, onbereikbaar, klapten rozen als ik fietste. Hoe gezond voelde het in de zon die scheen over de rode bloemen. Mijn moeder is absoluut niet bang, wellicht omdat ze zich al lang voorbereidt op het einde. Gevaar van omhelzing ijzingwekkender dan ademnood.   Ze verzamelt haar foto’s, wil ze veilig back-uppen en bewaren, zoals…… Lees verder Als rozen klappen

Stalker

In vergrendeling mag ze haar bloedeigen man nietzien. Hij gaat overal naar toe met haar in quarantaine.Zij stalkt hem al maanden, bevriezend alshij haar negeert door alle apps die binnen tjilpen. Te vaak begluurt ze hem. Nu kan ze het aan haar hoestbuiwijten dat hij met een wijde boog van om haar heen loopt.Lente ’20,…… Lees verder Stalker

Voorbij coronafobie?

Hier in Alaska wil ik niet blijven, mosgroene sparren voor me, dwergberken tussen rijtjes coniferen en zilverwitte spitsbergen. Mijn hart, dat wil opbloeien tussen stenen, ruikt alleen zwavel.   Niets hier om me aan vast te grijpen als ik me een weg baan over sompige, golvende highways met ribbels en diepe gaten. Overal de laatste…… Lees verder Voorbij coronafobie?

Code rood

Herinner jij je hoe het was een grens was om over te steken niet het park achter je wijk maar de vlakten waar je niet eindigen kon altijd een hoek verder dan je dacht dat je kon.   Herinner jij je hoe het was taart op je verjaardag nee ik word te dik. Opeengepakt een…… Lees verder Code rood

Voorbij de winter

Bungelend ultra- violet voor mijn ogen onzichtbaar* schoon   Tiejetiejetie ik ontwaak vlakbij jouw stem schreeuwt de lente uit     Waarom noem ik dit een coronagedicht? Kenmerkend voor deze periode is, naast alle ellende, dat we teruggingen naar de natuur heel dichtbij en dat de periode begon met het aanbreken van voorjaar. *) Pimpelmezen…… Lees verder Voorbij de winter

Lijn 113

Bus vol, ijswind waar bejaarden van rillen als de deur opengaat. Sneeuw aan gevoerde laarzen, mijn voertuig loopt lekker vol.   Amanda stapt uit, op weg naar een tochtige miniflat met de zevenjarige Els, die een eigen droomhuis wil tekenen.   Scholen leeg, veel leerlingen op weg naar huis, net als de ouden van dagen…… Lees verder Lijn 113

fout: Content is protected !!