O wind laat me alleen tussen lage duinen en fossielen godverlaten watervlakten onbereikbare stilte midden in Nederland O bonte plevieren ik blijf weg van drijfzand om jullie rust te geven geen auto of hond krijgt jullie klein O baardmannen zwaaiend in stormriet bellend groepje blijf en verlaat nooit mijn lente mijn leven …… Lees verder Geschept naar Markermeer
Categorie: Over leven
Nuages noctiluques
Tussen nachtwolken vanengelvleugels voel ik je nietDaar is geen ring geen huis,daar heb je ook mijnhongerhuid niet meer nodig. Waar kan ik je bezittenals je cellen een vooreen het licht hebben uitgedaan de hersenen geen flikkeringmeer overdragen voor ikna jou neerstort. Als de president het wil, kanik met twee vrouwentrouwen en zelfs nog metje godvergetenverlaten jurk.
Ver weg
In wijze armen ontwaar ik lijntjes rond de zachtste ogen die de wereld nog niet kent. Eindelijk, nu ik ik hem al zeker een jaar of wat niet heb gestalkt onder de wintersterren. Een vroege Orion aan de hemel opgelost tussen beren en elanden, verdwenen zodra je beweegt onder voorjaarsblauw zonder vliegtuigstrepen. Voor altijd…… Lees verder Ver weg
Weer
Zon boven mist witte stratus verhult supercellen in het zuiden Nevels groeien uit tot onweer of verdampen van vernedering als iemand je verward vindt Normale mensen lopen altijd in de zon mijden wolken aan de horizon Regen in de vakantie verzekert depressie schone lucht en getik zijn top voor wie de bui…… Lees verder Weer
Groen zoenen
https://youtu.be/CCUZDtTq5Hg Hordes hommels ruiken aan warme bloesemboom. Met handen vol paardenbloemstuifmeel krijg ik minder lucht dan anders en moet ik de mat pakken voor de ziekte met me op de loop gaat. Ik doe de zonnegroet op het terras. Maar yoga jeukt nu als de pest. Zie het hoge gras, te…… Lees verder Groen zoenen
Als rozen klappen
Vorig jaar, onbereikbaar, klapten rozen als ik fietste. Hoe gezond voelde het in de zon die scheen over de rode bloemen. Mijn moeder is absoluut niet bang, wellicht omdat ze zich al lang voorbereidt op het einde. Gevaar van omhelzing ijzingwekkender dan ademnood. Ze verzamelt haar foto’s, wil ze veilig back-uppen en bewaren, zoals…… Lees verder Als rozen klappen
Stalker
In vergrendeling mag ze haar bloedeigen man nietzien. Hij gaat overal naar toe met haar in quarantaine.Zij stalkt hem al maanden, bevriezend alshij haar negeert door alle apps die binnen tjilpen. Te vaak begluurt ze hem. Nu kan ze het aan haar hoestbuiwijten dat hij met een wijde boog van om haar heen loopt.Lente ’20,…… Lees verder Stalker
Voorbij coronafobie?
Hier in Alaska wil ik niet blijven, mosgroene sparren voor me, dwergberken tussen rijtjes coniferen en zilverwitte spitsbergen. Mijn hart, dat wil opbloeien tussen stenen, ruikt alleen zwavel. Niets hier om me aan vast te grijpen als ik me een weg baan over sompige, golvende highways met ribbels en diepe gaten. Overal de laatste…… Lees verder Voorbij coronafobie?
Code rood
Herinner jij je hoe het was een grens was om over te steken niet het park achter je wijk maar de vlakten waar je niet eindigen kon altijd een hoek verder dan je dacht dat je kon. Herinner jij je hoe het was taart op je verjaardag nee ik word te dik. Opeengepakt een…… Lees verder Code rood
Voorbij de winter
Bungelend ultra- violet voor mijn ogen onzichtbaar* schoon Tiejetiejetie ik ontwaak vlakbij jouw stem schreeuwt de lente uit Waarom noem ik dit een coronagedicht? Kenmerkend voor deze periode is, naast alle ellende, dat we teruggingen naar de natuur heel dichtbij en dat de periode begon met het aanbreken van voorjaar. *) Pimpelmezen…… Lees verder Voorbij de winter